Współczesna muzyka poważna – nuty
Instrumenty klawiszoweChórBlaszaneGłos śpiewnyDrwenianeInstrumenty smyczkoweGitara, harfa i innePerkusjaZespółyAkcesoria i InstrumentyKsiążki
Krzysztof Penderecki
Cadenza
per viola sola Edition Schott
Dla: Skrzypce
Nuty
9,99 €
Natychmiastowa pobrać
100 Wyniki znalezione
Po II wojnie światowej w dziedzinie muzyki klasycznej rozwinęło się wiele nowych prądów i kierunków. Z jednej strony dojrzali kompozytorzy pierwszej połowy XX wieku, tacy jak Britten, Martinů i Prokofjew, tworzyli swoje arcydzieła, ale stopniowo do głosu dochodziło także młode pokolenie kompozytorów okresu powojennego. Odkryj wszystkie nuty i partytury z tej ekscytującej epoki muzycznej i dowiedz się więcej o nowych prądach artystycznych po 1945 roku w podstawowym przeglądzie!
Przegląd najważniejszych nurtów we współczesnej muzyce klasycznej po 1945 roku
Dodekafonia i seryjność
Pierwszym i najsilniejszym był nurt dodekafoniczny i serialny, który wyłonił się z kompozytorskiego stylu Arnolda Schönberga i Antona Weberna. Niemieckie miasto Darmstadt stało się po 1948 roku centrum tej muzyki. Muzykę seryjną można określić jako wyłącznie racjonalną, opartą na matematyce i logice. Emocjonalne podejście jest w tej muzyce niemal wykluczone.
Muzyka elektroakustyczna / elektroniczna / konkretna
Wraz z rozwojem możliwości technicznych, instrumenty elektroniczne (lub elektroniczne przetwarzanie rzeczywistych dźwięków) przedostały się do muzyki. Pierwsze studio muzyki elektronicznej powstało w Kolonii w 1951 roku pod kierownictwem Herberta Eimerta. Innymi ważnymi kompozytorami byli Edgar Varese, Karlheinz Stockhausen, Ernst Krenek, Maurice Kagel, Luciano Berio i inni. W dziedzinie muzyki konkretnej światową sławę osiągnęli kompozytorzy Pierre Boulez, Iannis Xenakis i Olivier Messiaen.
Muzyka aleatoryczna
Nazwa tego ruchu wywodzi się od łacińskiego słowa `alea´ – oznaczającego kostkę do gry, której rzut prowadzi do przypadkowych wyników. Muzyka aleatoryczna jest więc techniką kompozytorską, w której część procesu odtwarzania dzieła pozostawiona jest przypadkowi. Ojcem tej zasady kompozytorskiej jest amerykański kompozytor John Cage, a z tego stylu czerpali Europejczycy, m.in. K. Stockhausen, P. Boulez, W. Lutosławski i wielu innych.
Kompoytcja powierzchni dźwiękowej
Kompozycja powierzchni dźwięku próbuje w jakiś sposób przywrócić zmysłowość i emocjonalność muzyki. Zazwyczaj wykorzystuje długotrwałe pejzaże dźwiękowe, które dają słuchaczowi wystarczająco dużo czasu na rozpoznanie i doświadczenie muzyki. Do najważniejszych kompozytorów tego ruchu artystycznego należą György Ligeti, Luigi Nono, Krzysztof Penderecki, Iannis Xenakis i inni.
Minimal Music
Z pewnym opóźnieniem minimal music dotarła do Europy z USA i starała się osiągnąć bezpośredniość poprzez proste muzyczne struktury pierwotne, takie jak wielkoskalowe powierzchnie dźwiękowe bez silnych kontrastów i dramatycznych zmian. Pionierami tej muzyki w latach 60. byli amerykańscy kompozytorzy: Le Monte Young, John Adams, Terry Riley, Steve Reich i Philip Glass. W Europie dołączyli do nich Henryk Górecki i Arvo Pärt.
Ważni kompozytorzy współczesnej muzyki poważnej po 1945 roku:
- Benjamin Britten – nuty
- Karlheinz Stockhausen – nuty
- Pierre Boulez – nuty
- Iannis Xenakis – nuty
- Olivier Messiaen – nuty
- Luciano Berio – nuty
- John Cage – nuty
- Witold Lutosławski – nuty
- György Ligeti– nuty
- Luigi Nono – nuty
- Krzysztof Penderecki – nuty
- Terry Riley – nuty
- Steve Reich – nuty
- Philip Glass – nuty
- Henryk Górecki – nuty
- Arvo Pärt – nuty
- Helmut Lachenmann – nuty
- Jörg Widmann – nuty
- Wolfgang Rihm – nuty
- Adriana Hölszky – nuty
- Rebecca Saunders – nuty